Lanas, deceme 2025 — Cada annada, quan eth ivèrn qu’ei a installar-se, ua tradicion que torna prénguer vita enas bòrdas, entre eths bòscs de pins e eths camps de milhòc. Un moment aon era familha e eths amics que s’arretròban, ad entorn deths guits. Qu’ei un temps quasi suspendut dens eth silenci deth parçan, sonque trencat peths bruchs deths animaus.
Permèra encontra dab aqueths animaus : en con.hit. Mès quan végetz eth pòt en veire dab era data ath marcader e eth cubertís plan vielh, que cau pensar a tota er’istuèra que i a darrèr. Madeish si cada pòt e sembla banau, que pòrta en realitat, eth temps passat, eth hred suportat, era paciéncia dera gestuala.
Non èri pas assabentada d’arren, sonque « Que hèm eths guits », aquò que’s disèva naturaument, shens pretencion mès shens nada explicacion. Que sòi arribada ath miei d’ua tradicion misteriosa mès qui m’aperava. Qu’i avèva quauqu’arren d’evident entaths autes, mès d’invisible per jo, ua coneishença tacita que non s’explica pas.
Eth hred deth maitin d’ivèrn, er’ièrba gelada, eth huec de qui cauha er’aiga e tot eth materiau de qui pren era sua plaça. En tota simplicitat, era familha qu’arriba entà béver eth cafeton e minjar un tròç abans de començar. Eth sòu n’ei tostemps pas lhevat, eth monde que pren plaça aths diferents pòstes, que segueishi eth moviment. Eth temps n’ei pas marcat peth arrelòtge, pas arrés n’ei pressat pr’amor aquiu, anar tròp viste qu’ei pèrder sens.
Eth ancian que gaha eths guits entà plaçar-los dens eths honilhs, era cosina que s’ocupa deth banh caud, eth pair que demarra era plumadora, eths joens que s’amassan ad entorn deths guits prèsts entà non pas deishar nada plumeta. Eths gèstes que son simples, qu’imitavi çò que vegèvi.
Mission marcanta : que’m demandan d’anar cuélher era padèra entara sanqueta. Non arrealisi pas encara er’importància dera causa. Tot eth amor e eth ligam de qui i a ad entorn d’aquesta arrecèpta, un moment clarament important. Eth arrepaish qu’ei era recompensa ad aqueth tribalh matinau e qui rescauha eths còs e eths còrs.
Ua causa qu’ei segura, aqueras dimenjadas non datan pas de uei. Qu’ei ua vertadièra costuma familiau, viscuda. Qu’èi comprés qu’aquestes gèstes non se transmeten pas dab eras paraulas, mès dab era preséncia. Que cau víver, copiar, ensajar. Atau qu’ei qu’era memòria ei sauvada. Ua memòria fragila e hòrta ad encòp, qui ei viva tant que i a quauqu’un entà hèr-la víver.
Atau, que sòi dintrada dens er’istòria d’ua familha qui n’ei pas era mia mès qui m’a arcuelhida e qui contunha. Ua istòria qui non s’escriu pas sus papèr, mès dens eth hred, dens eth huec e dens era calor d’èster amassa.
E tant qu’aqueths moments qu’existeishen, eth cant ancestrau deths guits que contunharà eth sué reclam enas Lanas.
Anaís Abadie dab era còla A1
Laisser un commentaire