Jornal de la còla Aprene1 2025-2026

Eths prumèrs còps qu’era lenga occitana qu’a tocat eras mièuas aurelhas, non comprenguiái cap arrès. Bilhèu quauques mots que semblan ath francés. N’aviái cap aprés italian o espanhòu ara escòla. Alavetz, n’èri cap acostumada ara accentuacion d’aquera lenga. Eth mièu cerveth que cercava a arrevidar. Hèra concentracion qu’èra necessària enà pescar mots e ensajar de…

Quò fai chaud fuec de diu, 43 degrats sem un pauc coma dins lo desert mas sens lo sable, mos peissons an set e mon cactus creda per lo metre a l’ombra. Dins ma piscina quò es ieu que refreschisse l’aiga quand dintre dedins. A n’aqueste moment, lo solelh a pres la gròssa testa, benleu…

Sant Joan, celebrada cada annada a l’entorn del 21 de junh, es una de las fèstas mai ancianas e mai simbolicas. Ligada al solstici d’estiu, marca lo moment ont lo jorn es lo mai long de l’annada e ont lo solelh arriba en son plen. Passejant los sègles, aquesta nuèch foguèt de tostemps l’escasença de…

Al còr d’un bòsc grand viviá una escòla plan curiosa. S’i apreniá pas solament a comptar las avelanas o a reconéisser lo cant dels aucèls. S’i apreniá tanben a escotar, a partejar, a rire amassa e a créisser. Tota l’annada, lo pichon Eliòt l’esquiròl i aviá retrobat sos amics. Cada matin, s’assietava totjorn sus la…

Er’escòla que s’accaba e eth aire deras vacanças que’s lheva. Partir de casa dab sonque çò que cau enas saquetas. Cargar era tenda ath guidon e de que minjar enas horcas, shens desbrembar eras petitas cadièras leugèras. Atau qu’ei era cargason entà anar ara descobèrta dera Bretanha e plonjar dens eths beròis païsatges ara fòrça…

Coneguda coma “encara tròp jove per LinkedIn, mas fòrça tròp cansada per las discotècas”, Luz prenguèt una decision istorica: reinventar sa vida. Pas per vocacion mistica, pas perque aviá ausit la crida ancestrala de la pedagogia occitana. Non. Perque un dimars de novembre, aprèp quinze ans davant de fuèlhs Excel, una contractura cervicala e tres…

Panièrs, banastas, còfres : la banastariá acompanha l’òme dempuèi de millenaris. Dins un mond ont tot s’industrializa, aqueste art ancestral trenat a man garda una elegància e una utilitat que se resumisson pas a sa foncion. D’originas ancianas als saber-far localsEn Arièja, la banastariá es mai qu’un artisanat : es una istòria viventa. A l’entorn…

I a de personas que, sens far de bruch, fan tenir lo mond. Marcela Delpastre èra d’aquelas. Caminava pas amb de grands passes, mas amb de passes que fan pas fugir la vida : los passes que sabon escotar. La veiriatz dins un camp, los uèlhs clars, lo buf un pauc cort, coma se cada…

Mos grands que venián dera tèrra. Qu’èran païsans en eth bocatge borguinhon. Estacats ath lor territòri, qu’i trivalhavan hòrt. N’èra cap un mestièr : qu’èra era lor vita. Qu’avián aprés en immersion era lenga dera tèrra e era deras bèstias. Aquera lenga que’s parla dam totis eths sens. Aquíu, que’s s’obsèrva eras nublas enà saber era…