Coneguda coma “encara tròp jove per LinkedIn, mas fòrça tròp cansada per las discotècas”, Luz prenguèt una decision istorica: reinventar sa vida. Pas per vocacion mistica, pas perque aviá ausit la crida ancestrala de la pedagogia occitana. Non. Perque un dimars de novembre, aprèp quinze ans davant de fuèlhs Excel, una contractura cervicala e tres acamps nomats “Sinergias 2025”, agachèt per la fenèstra del burèu e pensèt: » Se contunhi aquí, acabarai per aver de rasics ».
E foguèt aital que se trobèt inscricha dins una annada de formacion per trabalhar en Calandreta. Lo mot “formacion” l’aviá semblat polit, inspirant quitament. Li fasiá pensar a cafès tranquils, debats pedagogics e benlèu qualques dorsièrs de colors. La realitat foguèt puslèu una mescla entre: un rally París-Dakar e una experiéncia sociologica sus la privacion de sòm.
Lo primièr jorn, li diguèron: – Tot es sus Estelum. Frasa innocenta qu’ela comprenguèt coma: “I a una pichona carpeta partejada » Ja! Estelum se revelèt èsser un univèrs parallèl. Un trauc negre numeric compausat de: “Estelum definitiu”, “Estelum definitiu NOVÈL”, “Estelum definitiu version bona”, e un misteriós “Estelum FINAL FINAL 2”, que conteniá exactament los meteisses documents mas… en PDF.
Luz passèt l’annada tota a cercar de fichièrs coma una arqueològa informatica. – « Qualqu’un a la rubrica d’avaloracion transversala competenciala? – Òc, es sus Estelum » . Plan segur. Degun sabiá jamai ont. Mas aquò èra pas lo pièger, non, lo pièger foguèron las fichas menairas. Aquelas fichas èran supausadas “guidar” lo trabalh, lo mot “menaira” prometiá quicòm de clar, d’organizat, gaireben maternal. Segur ? Las fichas menairas èran de paginas misteriosas, amb de casas, de sagetas, de competéncias, de colors e de frasas que semblavan escrichas per un filosòf. Luz las legissiá tres còps, puèi quatre, puèi demandava: « Mas… concretament… cal far qué? ». E qualqu’un respondiá totjorn: « Cal seguir la progression ».
A! las progressions… Luz arribèt lèu a la conclusion que las progressions èran de creaturas mitologicas. Tot lo monde ne parlava. Degun non las compreniá vertadièrament. I aviá: progressions verticalas, progressions espiralaras, progressions de periòde, progressions de cicle e benlèu progressions espiritualas tanben. Cada còp que pensava aver comprés, apareissiá una nòva version. Son cervèl venguèt una sopa pedagogica.
E pendent aquò, i aviá la rota. Totjorn la rota, per una formacion, per un estagi, per una observacion, per una “pichona rencontreta pedagogica” situada exactament a cent vint quilomètres d’en cò d’ela. Son veïcul foguèt pauc a cha pauc transformat en: burèu segondari, cantina oficiala, bibliotèca pedagogica, vestiari d’urgéncia e refugi emocional. Sota los sètis demoravan: un gòt de cafè fossilizat, tres estilòs, una compòta dubèrta dempuèi febrièr, e un dorsièr intitolat: “Version definitiva bona”. Lo GPS, agotat el tanben, semblava dire: « Luz… torna a l’ostal ».
Mas Luz continuava perque, malgrat tot, apreniá. Apreniá de cançons que li demoravan dins lo cap a tres oras del matin, apreniá qu’un enfant de quatre ans pòt te dire “siás polida” e cinc minutas aprèp: “perqué as aquò jols uèlhs?” «- Luz, perqué los adults son totjorn fatigats ? » Ela voliá respondre: « Perque devèm mandar de documents en PDF abans mièjanuèch ». Mas respondèt: « Perque grandissèm, mon còr ».
Aprenguèt fòrça causas aquela annada, mas sustot, aprenguèt qu’èra encara capabla de començar quicòm de nòu. Quitament cansada, quitament amb de dobtes, quitament amb una boita de paracetamol dins la pòcha.
A la fin de l’annada, Luz èra agotada. Aviá los uèlhs secs, lo cervèl cuèch e una reaccion allergica al mot “competéncias”. Mas èra cambiada perque aviá rescontrat de monde plan, monde estranhs de còps, mas generoses, coratjoses, un pauc perduts eles tanben. Quand arribèt lo mes de junh, comptava los jorns. Cada dorsièr mandat èra una victòria, cada competéncia validada un miracle, cada connexion a Estelum una presa de risca emocionala. Somiava pas de vacanças exoticas, non, voliá simplament: dormir uèch oras, manjar caud sens corregir de fichas e passar una setmana entièra sens entendre lo mot “progression”.
Lo darrièr jorn, mentre que cargava un document ultime nomenat: « Final_definitiu_vertadier_LZ.pdf» Luz soriguèt, perque comprenguèt aquò: los camins mai cansants son sovent aqueles que te càmbian lo mai.
Mas aquò empacha pas qu’internet, las fichas menairas e las progressions foguèron segurament inventadas per una societat secrèta que detèsta los adults.
Victòria Soler
Laisser un commentaire