Al còr d’un bòsc grand viviá una escòla plan curiosa. S’i apreniá pas solament a comptar las avelanas o a reconéisser lo cant dels aucèls. S’i apreniá tanben a escotar, a partejar, a rire amassa e a créisser.
Tota l’annada, lo pichon Eliòt l’esquiròl i aviá retrobat sos amics. Cada matin, s’assietava totjorn sus la meteissa soca. A sa dreita, i aviá Lilà la mesenga, que cantava mai lèu que parlava. A son esquèrra, Gaston l’eiriç, qu’arribava totjorn un pauc desalenat perque oblidava de contunh quicòm dins sa tuta.
Puèi arribèt lo darrièr jorn.
Lo solelh èra lo meteis. Los arbres èran los meteisses. Pasmens, quicòm aviá cambiat.
Los quasèrns de fuèlhas foguèron barrats. Los gredons recaptats dins lor boita. Los dessenhs despenjats de la rusca ont èran penjats dempuèi de lunas.
Eliòt agachava tot aquò amb un codonh sus l’estomac :
— Perqué soi un pauc trist ? demandèt al chòt vièlh, lo regent de l’escòla.
Lo chòt sorriguèt de sos bèls uèlhs redonds.
— Es pas de tristesa, esquirolet. Es ton còr que remarca enfin los tresaurs pichons que vesiás pas pus.
Eliòt comprenguèt pas sulcòp.
Alara lo chòt lo convidèt a marchar dins lo bòsc.
Crosèron la vièlha soca ont los amics contavan lors istòrias pendent la recreacion.
Passèron davant lo riu ont totes avián aprés a bastir de pichons batèus de fuèlhas.
Ausiguèron lo resson dels cacalasses que semblavan encara jogar entre las brancas.
— Veses, diguèt lo chòt, son pas las aventuras bèlas que ton còr empòrta uèi. Son las pichonas.
Lo « bonjorn » de cada matin. La plaça gardada près d’un amic. L’agach qu’encoratja quand un exercici pareis dificil. La cançon que totòm coneis sens saber dempuèi quora. Lo silenci partejat quand lo solelh davala.
Eliòt sentiguèt çaquelà que totas aquelas pichonas micas emplenavan son sac fòrça mai que los quasèrns que raportava encò sieu.
Al moment de quitar l’escòla, esitèt davant la pòrta de fusta.
— Aimariái que demorèsse dobèrta…
Lo chòt vièlh pausèt doçament una ala sus son espatla.
— Las pòrtas de las escòlas se barran de còps. Mas las del còr se barran pas jamai. Cada persona qu’as encontrada empòrta un bocin de tu, e tu un bocin d’ela.
Alara Eliòt sorriguèt.
Tampèt doçament la pòrta.
E partiguèt, la saca leugièra sus l’esquina… mas lo còr emplenat de totes aqueles pichons detalhs que, sens far de bruch, fan créisser los grands coma los pichons.
Los mai polits sovenirs son pas totjorn los mai bèls. Sovent, s’amagan dins los moments pichons que pensàvem ordinaris, fins al jorn qu’es temps de lor dire adissiatz.
Haidi D’HULST,
amb l’ajuda de Sandrà BERNARD
Laisser un commentaire