Sant Joan, celebrada cada annada a l’entorn del 21 de junh, es una de las fèstas mai ancianas e mai simbolicas. Ligada al solstici d’estiu, marca lo moment ont lo jorn es lo mai long de l’annada e ont lo solelh arriba en son plen.
Passejant los sègles, aquesta nuèch foguèt de tostemps l’escasença de se recampar, de cantar, de dançar a l’entorn d’un fuòc que simboliza la lutz, la vida e lo reviscòl.
Plan abans la cristianizacion, los pòbles d’Euròpa celebravan ja lo solstici d’estiu ambe de fuòcs rituals. Aquelas flamas representavan la fòrça del solelh e èran consideradas coma portairas de proteccion, de fertilitat e de bona sòrt. Aquestes rites pagans se mantenguèron longtemps e foguèt pas qu’a partir de l’Edat Mejana que la Glèisa los associèt a la naissença de Sant-Joan Baptista, celebrada lo 24 de junh. Aital, una tradicion fòrça mai anciana foguèt integrada dins lo calendièr crestian sens pèrdre çaquelà son caractèr popular.
La tradicion mai coneguda demòra lo fuòc de Sant-Joan. Al solelh colc, la formuleta : «Sant-Joan tot l’an !» e lo fuòc s’empren ! Lo milafuèlhas, la sàlvia, la verbena e lo romanin escampats dins las flamas portaràn santat, bonastre e alunharàn las malautiás. Escampar las èrbas aparairas e saltar per dessús las flamas per prosperitat. D’unes emportaràn un tison o un ramelet per protegir l’ostal e la familha.
E dançar a l’entorn del fuòc per assegurar las recòltas tant coma la continuitat de la vida e de l’amor. La lutz trionfa sus l’escurina.
A l’entorn del fuòc, las generacions se retròban e las memòrias se transmeton. Beluguejan los espèrs tant coma las flamas que, cada annada, lusisson dins la nuèch la pus corta de l’estiu.
Estela Pourcel amb l’ajuda d’Annia Pla
Laisser un commentaire