Una fin d’annada a pas jamai una sola color. Es facha de fatiga e de coratge, de partenças e de promessas, de nostalgia e d’enveja d’autres biaisses. Los sièis tèxtes que compausan aqueste numèro contan cadun, a lor biais, un camin.
I a primièr lo que mena cap a l’orizon, al ritme dels còps de pedala. Un viatge ont la lentor ven un biais d’encontrar los paisatges, las lengas e las personas que los fan viure.
I a tanben lo camin mai caotic de la formacion. Lo dels quilomètres, dels dorsièrs, dels dobtes e de las nuèchs tròp cortas. Darrièr l’umor se dessenha pasmens una evidéncia : los trajèctes que nos butassan son sovent los que nos transforman lo mai.
Puèi ven lo temps dels adissiatz. Per un conte poblat d’animals, la fin de l’annada revèla que los mai grands tresaurs s’amagan dins las costumas mai simplas : un agach, una cançon, una plaça gardada per un amic.
Lo quotidian se convida puèi amb un subjècte universal : la metèo. Darrièr las expressions popularas e los planhs que cadun coneis, es nòstre biais d’agachar lo mond qu’es interrogat, amb una bona dòsi d’autoderision.
Las tradicions tròban tanben lor plaça amb la Sant Joan. Aquela fèsta ont lo fuòc amassa las generacions, esclaira la memòria collectiva e rampèla que los rites contunhan de far viure una cultura.
Enfin, un darrièr tèxt nos entraina al còr de l’immersion lingüistica. Conta aquel moment ont una lenga arrèsta d’èsser un exercici per venir un biais d’abitar lo mond, d’encontrar los autres e de se descobrir.
Sièis istòrias diferentas, mas un meteis fial los religa : lo dels camins que se manlèva, de rencontres que nos faiçonan e de passes pichons que, sens bruch, nos fan créisser.
Haidi D’HULST
Laisser un commentaire