Novelum

La primalba se lèva timidament dins los camps encara umids de l’ivèrn. L’aire i es fresc, mas es ja a cambiar. L’ivèrn s’aluènha, sens bruch, daissant darrièr el los arbres nus e lo remembre foscós d’un gèl rufe. Las brumas se lèvan, suavas. Dins aqueste silenci se pòdon ausir los primièrs fiulaments dels aucèls maldesrevelhats, fragiles, mas la garganta conflada d’espèr. Aquí lo signe que la vida tòrna, capuda, luminosa.
Malgrat lo freg que demòra dins l’ombra, las primièras cocudas gausan espelir, enfin. Cada petal sembla dire : “Lo temps dur a passat. Tot passa”.
Lo solelh, cada jorn un pauc mai naut e lusent, desrevelha los camps e los ostals longtemps endormits. Calfa las pèiras, las fuèlhas que verdejan, las fenèstras de l’ostalon. Entre freg e calor, entre ombra e lutz, un cicle s’acaba per que ne comence un autre. La lucha de la prima a quicòm d’unenc : es doça sens èsser febla, es clara sens èsser agressiva. Se pausa sus las teuladas, las caras e las armas e tot sembla mai viu jós son agach. Lo cèl pren sas colors doças, entre ròse e irange, coma un fuòc suau, crema pas. L’aureta ven mens canina e pòrta amb ela odors novèlas de tèrra umorosa, d’èrba fresca e del romanin ja en flors. Pels dralhaus, tot tira camin : los arbres que pareissián mòrts se cubrisson de borrons tendres, l’ametlièr tòrna sos petals al vent, los rius conflats per las pluèjas cantan. Es una vida discrèta, a còps invisibla, mas poderosa. Après lo silenci de l’ivèrn, lo temps de las colors e del bronzinament de las primièras moscas. Es pas la calor de l’estiu mas es una promessa, una lutz que careça mai que crema, que desrevelha sens forçar.
Es un moment que s’apren, coma un secret que la tèrra garda dempuèi meses. La prima es aquí e es pas sonque una sason.
Es un passatge. Es la fòrça tranquilla mas segura de la natura que renóncia pas jamai a la vida. Es un temps de memòria e d’espèr : rapelatz vos, tot passa !

Son d’espèrs fragiles : son de flors del mes de març.

Estela Pourcel amb l’ajuda d’Annia Pla