-Adiu granda mair Letra, coma quò vai ? quò fai longtemps.
– Adiu, òc sabes, sei coma un vielh mot que lo monde n’utiliza pas beucòp e que vai pas demorar plan longtemps dins la gòrja de las gens !
-Òc paubre, sei desolat per tu, mas sei segur que vas pas sautar lo plais d’abòrd.
-Veirem ben, mas quò es pas aisat de se pelar Letra dins queu monde, per tu Telefòn, ses jòune, as tota ta vida davant tu, ses sus totas las lengas, Ieu, i a de mens en mens de monde que me prononcian. dins lo temps de l’escritura era la reina, representava l’amor, las novelas, l’esper, lo saber, mas uei sei renja dins una bòtia, un tirador plen de pouvera, i a pauc de monde que me legís e enquera mens que m’escrit !
– Memet ?
– Òc
– Perque nosautres en lemosin, i a pas beucòp de gens que nos utilizan ? Beucòp de mos amics mots son lengadocians e i a fòrca gens que los emplejan. Los mots lengadocians que son lo limerò un, queus que plasen a tot lo monde, son los Mozart, los Einstein, los Zidane de la linga.
– Escotas me, mon motinon, quò es un miralh, una veirina, sabes que i a de mens en mens de gens que l’empleja. Coma per nosautres, i a de mens en mens de monde que parlan occitan coma en Lengadòc.
– Òc as rason, mas ieu sei tot lo temps a essaïar de compréner e de m’adobar a n’aqueste dialecte e dins nòstra familha emb nòstres “ch” e nòstres “ce” ai l’impression que las gens se mocan de nosautres quand parlam.
– Mon motinet, sabes que dins la vida i a degun que es parier a un autre, sèm tots diferents e sèm tots plan pròches tot parier, siás fier de far partida de questa familha de linga emb quela prononciacion e questes idiòmas. Quò es ‘na richessa fonologica e pas una anomalia, jamai nòstra linga fuguet calhada.
– Tot parier, daus mots coma “polit” o “quicòm” o “çaquela”, son plan braves a prononciar !
– Nosautres avem tanben daus braves mots ; ieu fòrça me platz “cardalhau” » o “chen” o la “cagolha”.
Coma los lengadocians, los gascons e los autres sèm tots de la mesma familha sabes, en fach que son los mots francés que son responsables de nòstra desfortuna, quò es lo cap de la linga qu’a un moment, a decidat que la melhora linga era lo francés e que los autres parlars de França eran pas de linga mas daus patoes. Coma los indians o los terrenaus sem un pauc enclaus.
– Mas coma ‘nem far per demorar enquera en vida dins las annadas que venen, per que fuguéssem enquera sus las lengas e pas nonmas dins los libres ?
– Desolat mon motin, i a desjá tròp de mots dins queu dialògue, benleu que pòdes damandar a ton telefòn o benleu que te respondrai dins ‘na letra…
Matèu Brousseau emb l’ajuda de Monica Bissay
Laisser un commentaire