I a de personas que, sens far de bruch, fan tenir lo mond. Marcela Delpastre èra d’aquelas. Caminava pas amb de grands passes, mas amb de passes que fan pas fugir la vida : los passes que sabon escotar. La veiriatz dins un camp, los uèlhs clars, lo buf un pauc cort, coma se cada brisa le contava quicòm. E aquò li bastava per escriure, per pensar, per se remembrar.
Marcela èra pas que poëta : èra la memòria d’un pòble entièr, la sarralha que barra pas jamai. Aviá lo don d’agantar dins l’aire çò que los autres daissan passar : un rire d’enfant, una sabor de blat, l’ombra d’un rite ancian, lo pas d’una vaca sus la tèrra umida… Tot aquò, per ela, èra grand. Lo mond modèrn, lo mond que va tròp lèu, li fasiá paur , “Gardatz çò que vos fa viure”, semblava dire.
Aquel amor per las causas pichonas, aquel poder de s’emocionar per l’autor, aquò vos tòrna sens far d’esfòrç. Los ceps dins los bòsques, las fèstas de l’ivèrn, lo fuòc de la Sant-Joan, lo rire sus la boca d’un vièlh : tot aquò l’ apreniá qu’es pas la grandor que nos salva, mas la tendresa.
E vos dire que dins sos mots se pòt plorar e rire a l’encòp… aquò es pas de poesia, aquò es de vida. Marcela sabiá parlar coma los ancians, amb aquelas paraulas que fan pas de mal mas que peson just çò que cal. Vos pren la man sens la tocar. Vos consola sens o dire. Vos dona fòrça sens vos comandar.
E a la fin, quand se tòrna dobrir lo libre, quand se torna ausir sa votz leugièra dins nòstra memòria, se crompa pas grand causa : un pauc de silenci, un pauc de patz… e tot d’un còp, sens saber perqué, una lagrema, un sorire. Un present.
E benlèu es aquò, lo miracle Delpastre : te fa sentir que lo mond se pòt encara aimar.
Victòria Soler amb la correccion d’Emilia Bret.
Laisser un commentaire